Twee dagen voor de operatie stond ik voor het raam van mijn woning. Ik keek naar een boom, die heel dichtbij het huis stond. Daar op de stam zat een groene specht, een vogel die gewoonlijk bij de geringste beweging wegvliegt. Nu echter bleef hij zitten. Ontspannen genietend keek ik toe.

Plots ‘stond’ mijn overleden vader als een wittige gestalte naast me en liet me weten, dat hij bij me zal blijven, zolang als de operatie duurt. Dat deze veel langer zal gaan duren dan als gepland, liet hij me ook weten, maar alles zal echt goed gaan. De operatie duurde inderdaad veel langer dan gedacht en alles ging goed! Heel dankbaar voelde ik me naar mijn vader, voor zijn bericht en steun.

Ook dankbaar voelde ik me, dat ik met een schone lei beginnen kon, immers het voelde, als was ik van veel meer verlost, dan enkel van een niet goed functionerend orgaan.

Na de operatie stond ik mezelf eindelijk, eindelijk toe, eens even niets te moeten doen voor de buitenwereld:

en het tekenen begon!

Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 3. ‘95

Tekeningen:

1: Zoet gebaar

Grafiet op papier 95 / 120 cm. 1996

2: Zonder titel

Nr. 5 in een boek van 47 tekeningen

Grafiet op papier 30 / 20 cm. 1995

3: Zonder titel

Nr. 12 in een boek van 47 tekeningen

Grafiet op papier 30 / 20 cm. 1995

4: Het Witte bedreigd door de klauwen van het Zwart

Grafiet op papier 125 / 125 cm. 1996

5: Angst

Grafiet op papier 72 / 90 cm. 1996

6: Kundalini

Grafiet op papier 120 / 125 cm. 1996

7: Twee

Grafiet op papier 127 / 125 cm. 1997

6: Eén

Fragment

Grafiet op papier 116 / 125 cm. 1997

Naast al die heftige innerlijke groeistappen ging het leven thuis en ook op de kunstacademie echter gewoon door. Het was 1997 en ik zat inmiddels in het laatste  - het vijfde - jaar en zou eindexamen doen. Ik had enorme potloodtekeningen gemaakt in zwart, wit en grijzen.

Ik tekende spontaan onbewuste psychische inhouden wist ik inmiddels, ze doken op uit de peilloze, onbekende diepten van mijn eigen innerlijk. Op die manier, merkte ik dankbaar, bewustwordingsprocessen ondersteunend. Ze waren welhaast van dezelfde aard als dromen, die vertelden immers ook spontaan over innerlijke processen en wondere binnenwerelden.


Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 4. ‘97

Op het centrum zou je kunnen leren, in je eigen energie te voelen, waar je jezelf blokkeerde. Zo zou ik dus tegen kunnen komen wat mij dwarszat en dat was precies wat ik wilde. Er zou gedurende die week een reis door de chakra’s gemaakt worden en wel per dag één chakra. In volledig vertrouwen en in volle overgave begaf ik me op weg.


Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 4. ‘96

Negenenveertig jaar was ik, toen ik - met een goede vriendin en haar dochter - een week ging volgen op een spiritueel centrum. Het voelde voor mij als dé uitgelezen kans, om ‘het onrustig makende in mijzelf’ te kunnen leren kennen. Vlak voor ik er heen ging, tekende ik ‘Het Witte, bedreigd door de klauwen van het Zwart’.

Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 4. ‘96

Na die intense week op dat spirituele centrum, tekende ik thuis veel.

Toonde zich daarin weer hoe het innerlijk zich voelde op dat moment? Na het zien van deze tekening besloot ik in ieder geval iets over kundalini energie te gaan lezen.


Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 4. ‘96

Daarna schouwde ik hoe een joods meisje, dat ik zelf kennelijk was geweest, in een kille, kale ruimte stierf, verstijfd van angst.

Verbijsterd en volkomen zonder gedachten lag ik momenten lang doodstil in mijn bed, te verwonderd over wat er gebeurd was. Dan na enige tijd kwamen er toch allerlei gedachten in me op. Was het deze angst, die ik meegenomen had naar dit leven? Was er daarom ook die indiepe, onverwachte haat geweest, toen ik zo ziek was geweest jaren geleden? Was het daarom dat ik innerlijk zo gespannen geleefd had, omdat ik niet had durven komen bij die pijn, de pijn van deze diepe herinnering in me? Er wel weg bij moest blijven ook, omdat ze veel te groot voor me was, nu.

Zou het werkelijk deze angst zijn geweest, die zich vastgezet had in mijn lijf en mij en mijn leven nu nog steeds zo verkrampte?

Wat was leven ongekend ingewikkeld!

Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 4. ‘96

volgende>7._Kleur.html7._Kleur.htmlshapeimage_2_link_0
<vorige5._Zweethut.html5._Zweethut.htmlshapeimage_3_link_0

Alles wat op deze website staat valt sinds 2009 onder Copyright © van Renate Groen.

Teksten en/of foto’s mogen alleen gebruikt worden na toestemming van Renate Groen. info@renategroen.nl