Nadat mijn schoonouders en mijn vader binnen tien maanden gestorven waren, kreeg ik in het tweede jaar van de kunstacademie van een docent twee dode katten. Als gemummificeerd waren ze. De ene kat leek heel vredig gestorven, de andere in volle angst. Vele malen tekende ik beide katten en maakte er ook litho’s van en - hoe bizar ook - zo verwerkte ik mijn rouw.

Al tekenend verwerkte ik op die manier

het onverwachte overlijden van

mijn schoonmoeder, het

vredige overlijden van mijn

schoonvader en het onrustige

overlijden van mijn vader.


Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 3. ‘93


Afbeeldingen:

1: Dood (1)

Litho op papier 24 / 26 cm.  1994

2: Dood (11)

Litho op papier 24 / 26 cm.  1994

3: Dood (111)

Litho op papier 24 / 26 cm.  1994

4: Het blok

Monotype op papier 30 / 42 cm 1996

5: Schijnheilig

Monotype op papier 30 / 42 cm 1996

6: Engel

Litho op papier 60 / 70 cm  1997

7: Oplichtende schaduw

20 Litho’s en acryl op papier

150 / 130 cm  1997

Het was een heel vruchtbare tijd, die tijd van het tekenen in zwarten en grijzen. Ik voelde me geestelijk best wel goed, mijn innerlijk - op een zachte wijze - zichtbaar makend als het ware, maar mijn lichaam wilde niet echt. Ik had bijna voortdurend hoofdpijn en was zeer gespannen rond mijn schouders en ik kon er maar niet achter komen, wat daar aan ten grondslag lag.

De helderziende vrouw, waar ik - ten einde raad - naar toe ging, zei tegen me, dat ze een enorme zelfdestructie in mij voelde en dat kwam door zwarte soldatenlaarzen. Ze hoorde eindeloze rijen marcherende zwarte soldatenlaarzen. Zij zorgden ervoor, dat ik niet bij mijn diepste gevoel kon komen. Ik begreep, dat er iets diep in mij leefde, wat ik wérkelijk aan moest gaan. Er was daar iets, waarvan het uiterst noodzakelijk was, dat het opgehelderd zou worden.

Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 3. ‘96

Is ze dan zo naïef

Als ze denkt

Dat volmaaktheid

Mogelijk is in deze wereld?


Is ze dan zo naïef

Als ze denkt

Dat ze leed kan schenken aan het Licht

In de verwachting de aarde te zuiveren

Van haar pijn

En de schendingen haar aangedaan

Door verkrachting

Vanuit brute macht?


Of moet ze hen vergéven

Voor hun onmacht

De aarde te herkennen

Zoals ze werkelijk is?


Is het ontvangen van de pijn

Een daad

Die het vrouwelijk

De aarde schenken kan?


Is het verzachten van het leed

Haar zó toebedeeld?


Opent zij zich daarom immer vanuit Liefde.


Zo haar ware aard tonend aan hen

Die onmachtig zijn

In het herkennen

Van de kwetsbare aard

Van het pure vrouwelijk?


Uit de bundel: Over leven

1997

Begreep ik trouwens zelf nog wel wat er allemaal gebeurde?

Een klein deel in me begreep het niet, maar dat liet het allemaal maar gewoon gebeuren, terwijl het tegelijkertijd ook wel nieuwsgierig toekeek.

Een groot deel in me begreep het wel, daar was het of oude verhalen fluisterend vertelden over de essentie van mijn leven en aan die fluistering gaf het kleine deel zich gelukkig toch wel gewillig over.


Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 5. ‘97

Een joods meisje


Naakt

Kaal

Moederloos

Vaderloos


Elohai neshama shenata tabi

tehora hi


Uit: Zomaar een vrouw

Hfds. 2

volgende>4._Zelfportretten.html4._Zelfportretten.htmlshapeimage_4_link_0
<vorige2._Voorouders.html2._Voorouders.htmlshapeimage_5_link_0

Alles wat op deze website staat valt sinds 2009 onder Copyright © van Renate Groen.

Teksten en/of foto’s mogen alleen gebruikt worden na toestemming van Renate Groen. info@renategroen.nl