Dit zou op de achterflap van het boek Zij is zonder Naam kunnen staan. Ik voltooide het in 2012.

Het is een boek waarin een vrouw een reis beschrijft, die voert door de woestijnen van Egypte, maar vooral door haar eigen innerlijk.

Dromen, ver teruggaande herinneringen en boeiende ontmoetingen begeleiden haar op haar tocht.

Het is een (grotendeels) autobiografisch boek geworden.

Alles wat op deze website staat valt sinds 2009 onder Copyright © van Renate Groen.

Teksten en/of foto’s mogen alleen gebruikt worden na toestemming van Renate Groen. info@renategroen.nl

‘In de herfst van 2010 lag de groene specht op mijn terras. Hij was dood. In een flits wist ik dat dit een boodschap van mijn overleden vader was en begon te schrijven over wat er in Egypte indertijd allemaal met me was gebeurd.

Verbeeldingskracht, inspiratie en herinnering blijven wonderlijke fenomenen. In mijzelf - in de stilte van mijn innerlijk - leren onderscheiden ‘wat daar gehoord wilde worden’, maar ook ‘van waaruit het naar mij toekwam’, was en is een uiterst boeiende weg van ontdekking. Een eindeloze weg naar zelfkennis ook.                

Maanden schreef ik non stop, mezelf bevrijdend van beperkende herinneringen, ruimte makend voor een nieuw en weidser beleven.’

Terugrijdend naar huis wist ik dat het iets te maken had met mijn zoektocht naar wat spiritualiteit voor mij - een vróuw - was en betekende en hoe het te léven. De westerse godsdiensten, hun geschriften en ook hun geboden waren mannenwerk en bovenal mannenkeuzes geweest. Daar was helaas een groot manco in geslopen, want jammer genoeg geschiedde de manier van kijken naar en bepalen voor de vrouw en het vrouwelijk - binnen die godsdiensten - zo enkel maar door de bril van de man.

Uit: Zij is zonder Naam

Hfds 18

Toch was ik uiteindelijk blij dat ik wél gegaan was, want toen ik eenmaal op de rug van de kameel zat, langzaam voortsjokkend door de nacht, stap voor stap naar omhoog in die ononderbroken cadans, toen had ik me gelukkig gaandeweg toch wat gesteund gevoeld en werd daardoor wat steviger. Warmte, ritme - dansend ritme - en het weten van het doel: ‘het voortgaan naar omhoog, op weg naar het nog verborgen licht’ hadden daarbij geholpen.

Af en toe keken Orion en Sirius welwillend toe. Alles ging immers volgens plan!

Uit: Zij is zonder Naam

Hfds 14

Op reis was ik

En ontmoette Haar

Diepdonker, oud en wijs.


Ze sprak tot mij:

‘Open de poort en kom tot Mij

Ik zal je doen ontwaken.’


En ik stond vóór Haar

Om te ontvangen

En alles wat ik was en wist verloor ik

In een leegte

Groter dan de oceaan.


Uit: Zij is zonder Naam

Hfds 12